Robyn was totaal ontdaan terug naar haar eigen kamer gevlucht. Dit ging haar te snel. Een half uur geleden had ze nog vrede gevonden met haar nieuwe lot als vrouw op Venus en was ze bereid geweest de resocialisatiestap te doorlopen. En nu ineens was er Esmé! Esmé die haar vertelde het plan een wending van 180 graden te geven en de vreemde buitenaardse stad Venerapolis in te vluchten. En tussen neus en lippen door had ze haar ook nog verteld had dat ze zwanger van hem, … haar was. Robyn wist niet meer hoe ze in haar kamer was teruggekomen, op de glanzende marmeren vloer bij de toiletpot kwam ze tot zichzelf.
Het lukte Robyn nauwelijks haar gedachten te ordenen, wat moest ze doen? De opties kolkten door haar hoofd, malend, aftastend wie ze nu kon vertrouwen. Eén ding was zeker: ze zou heel snel moeten beslissen. Esmé’s hack van de Marinka-holo zou niet lang onopgemerkt blijven. Het verwonderde haar sowieso dat nog geen alarmbellen rinkelden. Was Esmé zo goed, of was het doorgestoken kaart? Robyn liep terug naar de slaapkamer. Ze keek in de spiegel. Weer schrok ze van zichzelf, van haar nieuwe sexy lichaam, met het prachtige glanzende lange haar tot halverwege haar rug. Ze keek naar haar kleren: de simpele gevangenistunica bood nauwelijks bescherming. Moest ze zó deze vreemde stad invluchten? Het leek Robyn het stomste wat ze nu kon bedenken. Toen dacht ze aan Esmé. Ze dacht terug aan het moment vlak voor de Lunar Shimmer werd geënterd. Die passie, hoe smachtend Esmé naar haar eh… hem had gekeken. Dat was écht geweest, daar was Robyn honderd procent zeker van. En wederzijds. Esmé was onweerstaanbaar geweest, met haar hoog opgeschoren boblijntje, de nek bijna helemaal kaal. Onwillekeurig bewoog Robyn haar hand door haar eigen nu weelderige lange haardos. Ze twijfelde aan alles, maar één ding werd haar duidelijk: ze wilde terug naar Esmé! Wat er ook gebeurde. Ze wilde terug naar Esmé, en samen verder, samen… met hun kind. Terwijl ze de knoop doorhakte voelde ze het bloed in haar aderen tintelen. Ze moest hier weg. Nu meteen, voordat het te laat was. Ze liep het midden van de kamer, op veilige afstand van de lichtpanelen. Terwijl Robyn haar lijf en hoofd zo goed mogelijk afschermde sprak ze hardop en duidelijk het codewoord uit: ‘zwanger’.
De explosie die volgde was eigenlijk maar een heel zacht plofje, precies genoeg om het zware lichtpaneel dat het verst bij Robyn vandaan was los te breken, de zacht gloeiende verlichting bleef zelfs branden. Robyn bekeek het losse paneel en het begin van de brede luchtkoker erachter. Ze was onder de indruk. Met een beetje geluk kon ze het paneel aan de achterkant weer terug tegen de wand trekken zodat haar ontsnapping langs deze weg niet meteen opviel. Ze pakte het te lange uiteinde van de ceintuur om haar taille, scheurde een stuk van twintig centimeter van het lint af en bond haar lange donkere haren strak bij elkaar. Het hielp niet veel, maar in ieder geval was het haar nu uit haar gezicht weg. Toen stapte ze in de luchtkoker en trok het losse wandpaneel terug op zijn plek. Precies zoals ze gedacht had viel het in de kamer bijna niet op dat het paneel loszat.
De luchtkoker was ongeveer tachtig centimeter hoog, het was onmogelijk om te lopen. Het viel Robyn op dat haar nieuwe lijf niet half zo gespierd was als haar oude Rob-lichaam. Het effect van alle fysieke training die ze ooit had gehad was weg en het kostte haar moeite om vooruit te komen in de krappe koker. Gelukkig kwam na dertig moeizame meters een splitsing, ze kwam in een iets ruimere hoofdschacht. Een krachtige luchtstroom kwam van rechts. De schacht was licht gebogen en Robyn zag dat er links en rechts ook andere zijkokers op de hoofdschacht uitkwamen. Waarschijnlijk liep de schacht evenwijdig aan de cellen en de gang rond de driehoekige zaal, en kwamen de kleinere kokers steeds uit bij de andere cellen. Maar waar moest ze heen? Ze besloot met de luchtstroom mee te bewegen in de hoop zo ergens buiten het cellencomplex uit te komen.
“Wát, zei je?" brieste Celeste. Op de glazen videomuur in haar kantoor op de UNOMEX-basis op aarde leek de Adviseur van Venus ineen te krimpen. De mysterieuze glimlach om haar mond was verdwenen. Ze had zichtbaar moeite met ademhalen, haar vuurrode jasje knelde om haar borst. Ze wankelde op haar hoge hakken en zocht steun. “Ik zei dat we hier op Venus een onregelmatigheid in de groep van de Lunar Shimmer hebben ontdekt"… ze haalde opgewonden adem…"Van één van de vrouwelijke stafleden hebben we sinds de landing op Venus niets meer gehoord. Het is ons op de één of andere manier niet eerder opgevallen, maar ze had zich drie maanden geleden moeten melden…" “Esmé!", snauwde Celeste, “Je bedoelt Esmé?! Het moet wel Esmé zijn, want Sabrina…"abrupt hield ze haar mond. De Adviseur leek het laatste niet gehoord te hebben. Met haar hoofd gebogen wreef ze met haar hand over haar kaalgeschoren nek, het rode haar van haar ultrakorte boblijntje viel naar voren. Eleonora Celeste’s stem was ijskoud. “Je had dit veel eerder moeten signaleren! Dit is onacceptabel! Je hebt gefaald! Stel mij nu direct in verbinding met Sabrina Cortar. En vervolgens onderga je requipmentbehandeling 66. Je bent ontheven uit je functie! Ik verwacht dat je je verder aan de protocollen houdt?" De Adviseur verbleekte bij het horen van het laatste bevel. Ze wreef met haar hand over haar kaalgeschoren nek, in haar ogen was angst en haat te lezen. Maar gedwee knikte ze en mompelde “Ja mevrouw". Het beeld verdween, om twintig seconden later weer te verschijnen. “Sabrina Cortar meldt zich, mevrouw".
Sabrina zag er nog net zo verbluffend uit als tien maanden geleden op de Lunar Shimmer. Haar zwarte UNOMEX-uniform was perfect en sexy. Haar platinablonde boblijntje, was halverwege de wang bot afgeknipt en liep het langs het oor omhoog, de nek nog steeds superhoog opgeschoren. Ze hijgde. Sabrina aanbad Celeste en woog al haar handelingen met maar één norm: scoren bij de vrouw die haar nu geroepen had. “Sabrina!" Celestes stem was ook nu nog zakelijk. Ze wist dat Sabrina haar onvoorwaardelijk steunde. Maar in haar visie was dat nooit genoeg. “Sabrina, er is een probleem. Je kent Esmé van de crew van de Lunar Shimmer. Ze is verdwenen. Zoek direct uit waar ze is en arresteer haar". “Ja mevrouw", knikte Sabrina. “En laat ook iedereen van de oude crew nog een keer nalopen, dubbelcheck of iedereen op de juiste wijze de recreatie- en resocialisatiestappen heeft doorlopen. En zorg dat Esmé gevonden wordt!" “Ja mevrouw…", knikte Sabrina weer en keek aarzelend, alsof ze wachtte op wat er verder zou volgen. “Maar eerst… onderga je requipmentbehandeling nummer 50", vervolgde Celeste, “vanaf nu ben je eerste Adviseur namens mij op Venus". Sabrina haalde diep adem en knikte, terwijl een triomfantelijke glimlach om haar mond speelde. “Ja mevrouw". “Stel me niet teleur Sabrina!", siste Eleonora Celeste, terwijl ze met haar rechterhand langs haar kort opgeknipte nek gleed. “Nee mevrouw, natuurlijk mevrouw". Met een fanatieke blik in haar ogen imiteerde Sabrina Cortar het gebaar van haar bazin. Het beeld verdween.
Het buizenstelsel was uitgebreider dan Robyn had verwacht. Ook ging het lopen nog steeds niet gemakkelijk. Robyn moest nog steeds wennen aan haar veranderde zwaartepunt en struikelde regelmatig. Haar lange haren wapperden steeds in haar ogen. Ze had de hoofdschacht een poos gevolgd en was vergeten hoe vaak ze rechtsaf en linksaf was geslagen. Voor haar gevoel was het al zeker een kwartier geleden dat ze haar kamer achter zich gelaten had. In het gedeelte waar ze nu was waren er minder kleinere zijschachten. Ze besloot een kleinere schacht in te slaan, hopend dat deze zou leiden naar een kamer buiten het cellencomplex van de ruimtehaven. De schacht die ze gekozen had werd steeds smaller, tot ze stuitte op een paneel, kleiner en minder zwaar, maar verder van het hetzelfde soort als ze dat kende uit haar cel. Robyn haalde haar lange haar opzij en legde haar oor tegen het paneel om te luisteren. Gedurende een minuut was ze helemaal stil. Ze hoorde alleen haar eigen ademhaling, In de ruimte aan de andere kant van het paneel bleef het stil. Ze besloot het erop te wagen, en drukte tegen het paneel. Vanuit de koker was het niet moeilijk het paneel te openen. Robyn sprong door het gat, in de kamer.
Robyn keek om zich heen. Haar willekeurige keuze voor deze ruimte bleek geen slechte te zijn geweest. Ze was terechtgekomen in een soort opslagruimte met materiaal voor schoonmaak en onderhoud. Een schemerachtig licht kwam uit een enkel klein verlichtingsbord in het plafond. Zachtjes duwde ze het paneel waardoor ze uit de schacht was gekomen dicht. Het magazijn was ongeveer 10 meter in het vierkant en bestond uit twee helften. Aan Robyns kant stonden stellingen met allerlei bezems, emmers, grote rollen witte handdoeken en een grote werkbank met gereedschap. Er was één deur in de kamer. Robyn legde haar oor tegen de deur. Aan de andere kant hoorde ze driftige voetstappen en een opgewonden stem: “ …Celeste…ze was woedend… ontslagen… nu naar de requipment…". Wat zou er aan de hand zijn? Het zou hoe dan ook een slecht idee zijn de deur te openen. Ze keek naar de andere kant van de ruimte. Daar stonden alleen drie grote schoonmaakrobots. De machines waren gedeactiveerd, en zouden waarschijnlijk rond middernacht beginnen met hun geprogrammeerde ronde door de gangen. In de wand tegenover de robots zag Robyn de openingen van drie liften waar de robots precies inpasten. Via die liften konden de machines ’s nachts automatisch in het complex van de ruimtehaven komen. Boven de liftopeningen stond in het Russisch en Engels: ‘Gasthuis 1’, ‘Gasthuis 2’ en ‘Resocialisatie’. Robyn liep op haar tenen naar de derde lift. Ze was er niet zeker van of dit een veel beter idee was dan de deur, maar het leek haar de beste kans die ze had om uit deze ruimte te komen.
De tondeusemesjes wisselden nog één keer en bewogen trillend langs haar nek omhoog. Sabrina was in extase. Haar nek werd hoger opgeschoren dan ze ooit had gehad. Ze kreeg requipmentbehandeling 50, de supersexy rode boblijn die hoorde bij de Eerste Adviseur. Ze slikte het speeksel in haar mond weg. Het zuigsysteem verwijderde de rode haren op de grond, de polsfixaties sprongen los. Sabrina Cortar stond tevreden op uit de requipmentstoel, bekeek zich snel in een spiegelpaneel en trok haar superkorte vuurrode rokje recht en streelde even met haar linkerhand over haar nu zo goed als kale achterhoofd. Een rilling van sensatie sidderde door haar lijf. Ze was klaar voor haar nieuwe job. Adviseur! Ze tintelde van arrogante trots. Het was natuurlijk logisch dat Celeste háár had aangewezen om het gekluns van haar voorgangster ongedaan te maken. Eindelijk werd ze beloond. Ze zou er geen gras over laten groeien. Eerst zou ze de oude Adviseur haar plaats wijzen. En daarna de crew van de Lunar Shimmer aanpakken…
Toen Sabrina binnenkwam zat de nu ex-Adviseur in een grijze overal op het zweefbankje in de hal van haar residentie. Het was voor de laatste een vernederende ervaring. Er was niets meer over van de schoonheidskoningin die de oude Adviseur vanochtend nog was. Zojuist had ze op bevel van Celeste requipmentbehandeling 66 ondergaan: de behandeling van de schande. Midden over haar hoofd had het requipmentapparaat van voor naar achteren in een strook van zes centimeter haar haar met bijtend zuur weggebrand. En op haar voorhoofd, midden in de kale verbrande strook was het Embleem getatoeëerd, het Embleem van de verstotenen van Venus: de hoofdletter V met een horizontale streep erdoor. De ex-Adviseur keek naar Sabrina die nu in vol vuurrood ornaat voor haar stond. Sabrina was nu even oogverblindend als zij eens geweest was. Sabrina streek haar rechterhand over haar kale nek. “Het is duidelijk dat je het verprutst hebt", begon ze hatelijk. “We gaan ervan uit dat je alle protocollen zult volgen..." Sabrina knikte naar het pakje wat naast de ex-Adviseur op de bank lag. Deze pakte het pakje op en scheurde het open en haalde er een zakkerig stuk stof uit. Ja, ze zou het protocol volgen. Ze moest wel., ze had weinig keuze. Maar de ex-Adviseur was haar trots nog niet verloren. Hooghartig keek ze Sabrina in de ogen. Ze wist dat wat ze nu ging zeggen niets uitmaakte voor haar lot, maar ze wilde zien hoe Sabrina zou reageren. “Adviseur", zo begon ze – het woord ‘Adviseur’ had niet veel vaker een zo cynische ondertoon gekregen-, “ik wil voor ik wegga een verklaring afleggen". Sabrina knikte. “Ik moet bekennen dat het zwaar is geweest de afgelopen maanden. Maanbus na maanbus kwam binnen. Het was ondoenlijk. We hebben het veel te druk gehad, de ruimtehaven is overbelast. Wat Celeste wil kán eenvoudigweg niet. We veroorzaken deze problemen zelf. Hier zijn we niet op berekend. We hebben fouten gemaakt, ik heb fouten gemaakt en ik betaal daar nu de prijs voor. Maar denk niet dat jij het beter zult doen. De problemen zijn nu voor jou". De ex-Adviseur trok de grote grijze zak over haar hoofd. Het ding viel langs haar lijf naar beneden, alles verhullend, tot op een centimeter boven de grond. Er was niets meer te zien van haar geschonden hoofd en haar goddelijke lichaam. De ruwe stof schuurde pijnlijk over de kale, verbrande, haarloze strook midden op haar hoofd. Alleen voor haar ogen waren er twee kleine gaten, bedekt met gaas. Ze vervolgde spottend: “maar om je een goede start te geven beste Adviseur, heb ik nog wat nieuwtjes voor je: de crew van de Lunar Shimmer is nog maar voor de helft geresocialiseerd", ze lachte schamper, “sorry we lagen achter op schema. En hun kapitein is vanochtend spoorloos verdwenen. Succes ermee!" De ex-Adviseur keek door de gaatjes in het gewaad naar de ogen van Sabrina. Tot haar voldoening zag ze in die ogen niet alleen vuur, maar ook de schrik en de twijfel. Ze zou het nog zwaar krijgen deze Sabrina Cortar. De ex-Adviseur wist niet of zij zelf de komende maanden zou overleven. Overdag moest ze waar ze ook kwam dit tentdoek dragen, officieel tot haar resterende haar weer zo lang was dat het tot halverwege haar middel kwam. Het was echter de vraag of ze het in de hormoonmijnen zo lang zou uithouden. Maar ondanks dat alles voelde het allemaal nog veel beter dan de problemen waar ze nu Sabrina Cortar mee liet zitten. Ondanks de onzekere toekomst was de ex-Adviseur opgelucht. Ze liep langs Sabrina, die nog steeds als bevroren op haar rode hoge hakken midden in de hal stond, naar de rode buitendeuren. De ex-Adviseur liep naar buiten, onderaan de trap wachtten twee vrouwelijke lijfwachten die haar naar de hormoonmijnen zouden brengen. De rode deuren gleden achter haar dicht.
Lift nummer drie gleed langzaam naar beneden. Het was maar twintig meter omlaag, toen stopte het plateautje. Robyn stond met haar rug tegen de achterwand geklemd. Het deurtje voor de lift bleef dicht, het kon alleen geopend worden door de schoonmaakrobot, of handmatig door de knop die in de wand van de kleine cabine was ingebouwd, voor het onvoorziene geval dat er een mens in vervoerd werd. Dit was zo’n geval, maar het leek Robyn onverstandig de deur te openen. Want in het deurtje zat een vierkant raampje van dik glas. Ze zag meteen dat de lift uitkwam op een enorme ruimte die leek op de driehoekige ruimte van het gasthuis waar ze geweest was. Alleen deze zaal was vijf keer zo groot. Vanuit de kleine cabine van de lift kon ze een groot deel van de zaal zien. Maar de belangrijkste reden om het deurtje dicht te houden was wat er ín de zaal gebeurde. Door het raampje zag Robyn hoe precies op dat moment op nog geen vier meter afstand in een lange rij tachtig meiden de enorme driehoekige zaal gehaast binnenkwamen. Robyn wist welke tachtig mensen dit waren. Allen droegen eenzelfde gevangenistunica als zijzelf. Dertig ervan herkende ze zonder problemen. Maar het waren de andere vijftig die ze met een mengeling van meer fascinatie en afschuw bekeek. Robyn moest moeite doen om hun gezichten te zien en te herkennen. Maar ze wist: het was de crew van de Lunar Shimmer. Háár crew. En met een schok drong het tot haar door: het waren allemaal vrouwen.
Rate this story now.
Enter some comments about this story or see what others have said on the forums.
Recommendations
If you liked this story, here are others that you might like.
Your Internet home for stories about male and female haircuts, head shaves, buzz cuts, alternative hairstyles, and more!
Copyright 2002-2012 by the owners of 1hss.com