1hss.com

2109

In de rechterbovenhoek van zijn toiletspiegel knipperde een rood lampje. Nog half slapend legde Rob zijn scheermesje neer en raakte de glasplaat aan. Het b-kwadrant van de spiegel werd gevuld met zijn persoonlijke nieuwsoverzicht. Rob was elke keer weer blij dat hij nog zijn oude model badkamerspiegel uit de vorige eeuw had. Eéntje met alleen tekstweergave. De nieuwste hype was zo'n opdringerige pratende versie. Wie zit er nu te wachten op een te blij en te wakker gesprek met een spiegel als je 's ochtends je badkamer instapt? Rob ging verder met scheren en las het voorbij scrollende nieuws. Er stond weinig bijzonders in het algemene nieuwsoverzicht: " - Drie doden op Mars bij mijnramp - In Nederbelgië rellen rond de kroning van koning Mustafa-Willem de Vijfde - Nog steeds geen spoor van verdwenen Maanlijndienst - Het weer: zonnig". En in zijn persoonlijke berichten alleen een kort bericht: "contact opnemen met UNOMEX - ASAP SVP". Vreemd. Rob maakte extra haast van de scheerklus en ging naar beneden.

"Rob, eindelijk! We hadden je al eerder willen bereiken; wanneer neem je nou ook eens een Com-implant? Iedereen bij UNOMEX heeft zo'n ding, behalve jij! - vertrouw je ze niet? De kinderziektes zijn er nu wel uit hoor. We hebben de hele nacht geprobeerd je te pakken te krijgen, dat ouwe huis van jou lijkt wel een fort, en... " Esmé, de teamcommunicator, stortte een vloed aan woorden over hem uit. Rob zuchtte en zette het volume van zijn mobiele telefoon zachter. "Luister Esmé, heb je wel eens bedacht dat ik: één - gesteld ben op mijn privacy, en twee - niets moet hebben van al die technologische onzin aan mijn lijf? Ik ben gehecht aan mijn lichaam zoals het nu is". Hij wachtte een seconde en zei toen: "Vertel: waar moesten jullie me zo nodig voor hebben?

Toen Rob twee minuten later ophing was het bloed uit zijn gezicht weggetrokken. Die Maanbus - dat was waar ook - hoe had hij het kunnen vergeten! Hij rende naar zijn auto. En met gillende electroboosters scheurde hij naar het kantoor van UNOMEX.

UNOMEX was in de jaren tachtig van de vorige eeuw opgericht toen bleek dat de maangrondstoffen rendabel te exploiteren waren. Na een eindeloze diplomatieke strijd tussen de oude westerse grootmachten, de Verenigde Staten en Europa, en de de nieuwe economische machten China en India was besloten om onder de vlag van de Verenigde Naties een exploitatiemaatschappij op te richten, waaruit elk investerend land een evenredig deel ontving. Voluit was UNOMEX: United Nations Organisation for Moon Exploitation. Ondanks de Internationale samenwerking was er sinds de beginjaren veel piraterij. Ruimtevaart was goedkoop geworden. Allerlei schurkenstaten lanceerden om de haverklap kleine en grote schepen die de maanmijnen plunderden. In 2092 was daarom een eigen militaire tak van UNOMEX opgericht, bedoeld om de mijnactiviteiten, materiaal en personeel te beschermen. Aan het hoofd van deze 'Moon Marshalls' stond Eleonora Celeste. Zij was een half jaar geleden door de Secretaris Generaal van de VN persoonlijk geselecteerd. In de wandelgangen werd vol bewondering - ze was veelbelovend, mooi en ambiteus - en vol vrees over haar gepraat - ze zou over lijken gaan. Eleonora was een echte 'femme fatale', oneervol bijgenaamd 'Mrs. Bitch' - zij was de échte baas over de maan. En niet te vergeten had ze een vreemde voorkeur voor modieuze uniformiteit. Rob had haar nog nooit ontmoet, hij was slechts een 'onbelangrijke' kapitein in het korps. Maar vandaag ging dat veranderen - zo had hij van Esmé begrepen.

Esmé. Daar was ze! Rob stapte de hoge foyer van het Moon Marshalls commandocentrum in. Ze zat achter een grote, volledig transparante balie. Nu hij Esmé zag, werd Rob weer bepaald bij de dresscode van het bedrijf. Uniformiteit was het motto. Alle mannen hetzelfde, alle vrouwen hetzelfde, geen discussie. Voor de mannen was het eenvoudig kiezen geweest. Sinds eeuwen was een marinier een marinier: strak uniform, het haar gemilimeterd tot 'crewcut', simpel. Maar voor de vrouwen was er iets heel anders bedacht. Alsof er een dure Italiaanse modeontwerper aan te pas was gekomen. Rob vond het een schot in de roos. Hij keek naar Esmé. Alle vrouwelijke Moon Marshalls zagen er uit als zij. Het leek wel of de dames geselecteerd waren op schoonheid. Het uniform bestond uit een zwart rokje, net over de billen, het had niet korter gekund. De lange benen in sexy fijnmazige netkousen gestoken, hoge stillettohakken. Een strak uniformjasje met laag uitgesneden V-kraag. Maar wat het meeste opviel was haar haar. Sinds Eleonora Celeste de baas was, had ze voor alle vrouwelijke werknemers dezelfde haardracht verplicht gesteld: een kopie van haar eigen kapsel. Rob keek naar Esmé. Ze was oogverblindend. Haar haar was felblond, net als dat van haar grote baas. En net als dat van Eleonora was het op de kaak bot afgeknipt. Een korte boblijn. Langs de wang liep de haarlijn schuin omhoog, bedekte net het oor, om via het achterhoofd weer af te dalen naar haar andere wang. De slanke hals leek wel extra lang: geleidelijk ging deze over in een kort opgeknipte nek, aan de onderkant licht opgeschoren. Of Celeste een militair genie was wist Rob niet, maar wat de uniformen voor vrouwen betreft had ze wel smaak. Hij kende Esmé nu twee jaar. Hij had haar altijd al leuk gevonden, maar sinds ze terug was van de eerste maanreis met Celeste, nu vijf maanden geleden - ze kwam toen terug met een nieuw kapsel... Rob vond haar onweerstaanbaar.

"Rob! Eindelijk, daar ben je. Je mag meteen meelopen. Het wordt serieus!" Rob volgde haar en keek naar haar kort opgeknipte nek. Het zou nog moeilijk worden dit overleg to-the-point te volgen. Twee matglazen deuren schoven open. De vergaderzaal rook fris. Groenig sfeerlicht zorgde voor een lenteachtige sfeer. De tegenoverliggende wand was van glas. Het enorme raam bood uitzicht over de Maanbasis van UNOMEX. In een witleren vergaderstoel zat Eleonora Celeste. Ze stond op. Rob salueerde. "Kapitein! Goed u te zien". Ze was zeer direct en kortaf. Maar tegelijk zeer charmant. Ze was exact hetzelfde gekleed als Esmé. Een superkort zwart rokje, lange benen, hoge hakken. Ze had meer weg van een modekoningin dan van een militaire bevelhebber. Het duizelde Rob, hij wist niet goed hoe hij ermee om moest gaan.

"Kapitein: ik zal meteen met de deur in huis vallen", vervolgde Celeste. "U vertrekt vanmiddag met een speciale eenheid van tachtig man naar de maan. Althans, naar een baan om de maan". Rob knikte, "de Maanbus" zei hij. "De Maanbus ja", Ze knikte naar Esmé die Rob een digimap overhandigde met alle informatie voor de briefing. "De zoveelste Maanbus om precies te zijn. Het is de vijfde dit kwartaal. We kunnen maar niet ontdekken hoe ze verdwijnen, waarheen, hoe het met bemanning en passagiers gaat. Spoorloos. Daarom gaan we nu over naar plan B. We sturen ouderwets een patrouille". Rob fronste zijn wenkbrauwen. Celeste vervolgde: "sinds de uitvoering van het SPS-systeem is het onmogelijk een schip kwijt te raken". Rob wist het. De firma TomPlanet had het ouderwetse AGPS-systeem nieuw leven ingeblazen en claimde dekking in het hele zonnestelsel. "Patrouilleren deden we niet meer, we konden geen schepen kwijtraken. Tot dit jaar dus". Celeste keek Rob aan. "Je krijgt ons nieuwste schip mee. Officieel ben je een 'reddingsmissie'. Maar je hebt volledige bevoegdheden, dito bewapening. Het schip is voorzien van het nieuwe Space Stealth. Je zou onzichtbaar moeten zijn voor alles wat wij kunnen bedenken. We houden er ernstig rekening mee dat er op aarde groepen zijn die hier meer vanaf weten". Rob deed niet aan politiek, maar van Celeste's laatste zin geloofde hij niet veel. Niet alles althans. Hij hield zijn mond. Celeste leek klaar met hem. Ze was gaan zitten, haar lange sexy benen iets uit elkaar. Met haar ogen gesloten, de handen in haar nek, zat ze achterover geleund in de stoel. Haar opgeschoren nek. Heel even leek het of ze de stoppelige haartjes streelde en Rob had zelfs de indruk dat hij haar zacht hoorde kreunen, de lippen een klein beetje geopend. Langzaam opende ze haar ogen. Dromerig keek ze Rob aan, een flauwe, mysterieuze glimlach om de mond. "We zijn klaar kapitein, u kunt gaan".

Rate this story now.
5- Excellent 4- Very good 3- Good 2- Needs work 1- Poor  

Enter some comments about this story or see what others have said on the forums.